Kayıp Mevsimler

Titrer kelimeler ağzımın ucunda

Bir son nefes gibi, donmuş ve çıplak,

Eski fotoğraflarda yabancılaşır

Tanıdık çizgilerim, artık uzak.

Damla damla süzülür

Gözlerimin derininden kristal hüzünler,

Bir yudum sabah yutarım,

İçimde çoğalan sessiz tüneller gibi.

Esir bir dua kesilir

Her solukta yarı kalmış,

Çeker ruhun melodisi

Göğsün en gizli köşesine.

Yas tutan kâğıt yelkenler açılır içimde,

Ve ben her rüzgârda biraz daha

Uzaklaşırım kendimden.

Kimi zaman bir nağmedir,

Bir şarkı gibi dolaşır damarlarımda,

Aynı ışıkta büküldür omuzlarım,

Tenimde hâlâ kışın tadı.

Varsın ki bir yıldız olsun ismin,

Soluk ve yorgun

Parıltısında derin bir elveda

Ve hiç açılmamış bir mektup gizli.

Nereye uzansam

Kaçar önümden anın dokusu,

Ve içimde

Kendine yabancı bir boşluk büyür.

Turgay Kurtuluş