Papatya

Ben o gün gözlerinde ektiğin bir papatyayı gördüm. Her bakışında biraz daha büyüdü, her gülüşünde bir yaprak daha açtı. Bir sözün güneş oldu, içimi ısıttı; bir gülüşün yağmur oldu, dallarıma can kattı.

Ben de her gün biraz daha inandım, bir gün kocaman bir çiçek bahçesi olacağına. Hayaller kurdum onunla, her baharında yanında olacağıma. Bazen bir damla ilgiye muhtaç kaldı, bazen bir güzel sözü bekledi günlerce. Yine de umudunu hiç kaybetmedi, belki bugün hatırlarsın diye bekledi sessizce.

Meğer papatyalar da sevgi istermiş, sevgiyle büyür, sevgisizlikle solarmış. Ben onun her yaprağında seni ararken, sen çoktan unutmuşsun onu. Ne bir yağmur yağdı üzerinden, ne de güneş doğdu yeniden. Oysa tek istediği birazcık ilgiydi, bir zamanlar gözlerinde kurduğumuz hayaldi.

Bugün sulamadın o papatyayı ve o papatya, inan, kurudu. Ne toprağı kaldı tutunacak, ne de yeniden açmaya umudu. Ben o gün gözlerinde bir papatya görmüştüm, meğer sen onu büyütmek için değil, bir gün soldurmak için ekmişsin.