Kayra'ma - 7 ( Ayrılık P/arya )

Her şiir bir ayna

ve ben seni hep şiirlere yazdım Kayra !

Dönüşün bayram

dönüşün makbul görülüp kabul olmuş duam...

Gül dalından kuşların uçtuğu vakitti sende uslanışım

ve akasya kokarken avuçların

yitik bir mevsim senfonisiyle

yüreğimi kapına bıraktım

göçebe gülüşün

ve ziyası mavi düşün asıldı kirpiklerime

o gün bu gündür

bir kendimi yaktım ikimizin yerine

hiç üşümeyelim diye...

Biliyorsun Kayra

oldum olası hükmedemedim zamana

sığınıp göğsünün şafaklarına

bakışımı asamadım gözlerinin semalarına

sorsan, boyumdan büyük sevmiştim

her külfetini çekmiştim

sorsan bana

sana meftun olan bir bendim

ama sen sorma Kayra

sadece anla

çünkü ayrılık parya !

çünkü ben hep uzaktan baktım sana !

'Züleyha aşktan başka ne bilir ki' dedin ya bana

çok şey Kayra

çok şey bilirim aslında

ayrılık mesela

Hasretinin sızısıyla yasaklarımı çiğnemeyi

kendime yalanlar dolu bahaneler öğretmeyi...

Elini tuttuğumda boğazıma oturan ahı

gözlerine daldığımda içime mıhlanan eyvahı

başımı omzunda unuttuğum anı

ve yanındayken ağlayamamayı

adını !

ve dahasını...

Görüyorsun Kayra

avuçlarım sensizliğin ızdırabında

artık kol kanat germelisin yollara düşen sevdama

ve bilmelisin ki

yük değilsin sen bana.

Sen benim bayramlık telaşım

hüzün dolu bir kenti ardımda bırakışım

ak gerdanına mavi düşler takılmış gelinlerin

kına gecelerine türküler yakışımsın

Bir zemheri sürgünü ardından bahara varışım

arşa değen başımsın...

Susamıyorum Kayra !

şart olsun ki zamana

bitmeyecek

adına sen yazılan bu bahtsız sevda !

( tek celsede bitti bu dava ve ben gözlerine hüküm giydim Kayra / koğuşum yalnızlık olsa da )

6 aralık