Kazıklı Gurur

Gün sabaha kavuşmuş penceremde

Ben hala mahmur uykulardayım

Ansızın biten her geceden

Çıkınca sabahına bu günün

İnan sen kadar farkındayım

Ne olup bittiğinin

Gece gündüze eş geçerken kırklı yaşım

Uykuya değil amma,

huzura hasret başım .

Yorgunum saymaktan boş geçen dünü

İçerken bilmeden koca kancık güğümü

İçmeden sarhoş,

gezmeden berduş duran herife

Teskin için acı kahve

Verir ya sahibi titrek ve küfürlü dille

Benim ne serhoşluğum var ne de berduşluğum

Ne de içtiğim başkaca şey

adı her ne meretse...

İçimi yakan alevden

Çıkıyor kara isler

Yanıp kavrulurken ruhum

Döne döne kırk üç kere mahzun

Dışımı sarmalayan sahte gurur

hasta ruhu avutsun

Söyletmez söyletmedi bunca sene

Sade iki kelimeydi oysa

Her ne söylnenecekse

Bekleyişi her bekleyende son bulur

Sonu gelmez ayrılıkların bel ki de yol

Bulunur

Bir yol ki açılmış önü arkası ferah ve uzun

Bir öteki kazıklı tellerle örülü

Ya seç ilkinden yürü pay-i tahtına aşkın

Ya inadınla kal

Girmemişi kalmasın yontulmamış kazığın....!