Kendi Kendine Konuşan Şiir

benden duymuş olmayın aman ha!

İstanbul da 'uyu demeye geldim 'şarkısını,

çalıyordu sokak çalgıcıları

bir belkiyi de hıçkırık tutmuştu o ara

çok yaşa demişti,

son şey hatta

ve yine o ara...

delikli bir uykuya açılmıştı,

içine kapanık iki göz oda da

can kulağıyla duymamıştı,

evin dar köşesindeki sevda

bir de hiç unutmam demişti,

başlarken anlatmaya

unutacağını da unutup

yarını çalmıştı çalar saatin biri,

uyanakalınmıştı sonra

her neyse...

aynı gecenin sabahında

yüzden düşen bin parça

ve içinden ağlamak gelen kadın

bin bir bahane toplamıştı birlikte

yeryüzü sokağında

kanat değiştiren kuşla da,

geyik yapmışlardı

yeni örülen duvarların tuğlalarına

salmışlardı düş ormanına

tuğlalar da delik deşikti ha !

bakın bakın, benden duymuş olmayın sakın

çiçeği burnunda bir hıçkırık

elma demiş

o bildik oyunda da

kimse çıkmamış...

parmak kaldırmayan çocuksu duygular

kırmızı kordelalar takmışlar

ayrı ile gayrıya

üstelik beş paralık bakla atmışlar

Allah kavuştursun diyen

çingene dualarına

her neyse o ara

oynak şarkılara anason katıyormuş

İstiklal de İstanbul,

istiklal madalyasız insanlarla

meşk aşkı arıyormuş

bir davul göz kırpıyormuş zurnaya

güle oynaya

armudun sapıyla,üzümün çöpü

dilden düşüyormuş,

ayrık otları yanına

görmüşler elinin körü

ile gecenin körü

ve rivayettir hatta...

bir adam şefkatli elleriyle

İstanbul'un boğazına sarılıyormuş da

kimse aldırmıyormuş

benden duymuş olmayın sakın

aman ha...aman ha

laf aramızda

suadiyekasımikibinonyedi

Demir Mutlugil