Kendi Sessizliğinde Şiirler

sokak karanlığında unuttum

bana bakar gibi sarıldığını

kendi sessizliğine...

aramıza herhangi bir gece girdi

hiçbir bulut öyküsü yaratamadık

özgünleşmek için yaşamaktayız artık...

ilkleri ve sonları yazmaya düşkün

balkonlara konan ekmek kuşlarının su içişine

ama hep ortasında dört mevsim,yedi iklim...

gözümün alabildiği yere kadar

sokulgan çocuklar dökülsün yollara

tebessümün aklımda...

her günü kaçırdığımı sanırdım

oturup seyreylesem de güneşi an be an

gün beni kaçırırmış meğer...sana...

pastırma yazlarını severim

geceden kalma düşlerin keyfini sürmeyi

senden geriye kalanım ne de olsa...

geçiş anlarıyla derinleşiyor rüya

sokak seslerini topluyor avlusuna

kendimi yukardan seyrediyorum :

"uyanmak istemiyorum..."...