Kendi Vaktimi Bekliyorum

Bazen hayat,

bütün kapıları aynı anda kapatır insanın yüzüne. Ne kadar uğraşsan da olmaz,

ne kadar istesen de yoluna girmez hiçbir şey. Emek verirsin, beklersin, sabredersin;

yine de elin boş kalır.

İşte tam o noktada insanın kendisiyle verdiği mücadele başlar.

Bir yanı yorulur,

bir yanı hâlâ inanmak ister.

Ben de öğrendim zamanla,

her kaybedişin son olmadığını,

her gecikmenin bir vazgeçmeye dönüşmemesi gerektiğini.

Bazı hayallerin gerçekleşmesi uzun sürer,

bazı yollar insanı defalarca sınar.

Ama insanın içinde küçücük de olsa bir umut kaldıysa,

henüz hiçbir şey tamamen bitmiş değildir.

Artık kendime gerçekleşmeyen şeyler için kızmıyorum.

Her şeyin benim istediğim zamanda olamayacağını biliyorum.

Yalnızca bugün olmadı diye kendimi yarının güzelliklerinden mahrum bırakmıyorum.

İnsan bazen herkesten geride kaldığını sanıyor. Birilerinin hayatı düzene girerken,

kendi dünyasında aynı sorularla uğraşıyor.

Ne tarafa dönse bir belirsizlik,

neye elini uzatsa başka bir engel çıkıyor karşısına.

Sonra bir gün anlıyor ki başkalarının takvimiyle yaşamak,

kendi ömrüne haksızlık etmekmiş.

Benim de içimde henüz kimsenin bilmediği başlangıçlar var.

Gerçekleşmemiş planlarım,

adını koyamadığım isteklerim,

bir gün dönüp baktığımda kendime iyi ki diyeceğim kararlarım var.

Bunları henüz yaşayamamış olmam,

hiçbir zaman yaşayamayacağım anlamına gelmiyor.

Üstelik artık kendimi ispatlamak için kimsenin karşısına çıkmak istemiyorum.

Ne başardıklarımı anlatmaya ihtiyacım var,

ne de yaşadığım zorlukları herkese açıklamaya. Hangi yükü hangi sabırla taşıdığımı, kaç kez içimden yeniden başlamaya karar verdiğimi bir tek ben biliyorum.

Hayatın bana ayırdığı yerin neresi olduğunu henüz bilmiyorum.

Belki hiç hesapta olmayan bir yolun başındayım, belki de defalarca önünden geçip fark etmediğim bir kapının eşiğindeyim.

Bugün olmadı diye

yarından vazgeçecek değilim.