Kendimden Sürgün

Gündüzleri herkes gibiyim,

Geceleri kendimden sürgün... ​

Sen gidişine bir yol buldun;

Ben, bir başıma

Uçurum kıyısında değil,

En çok da kendimden sürgün.

Sen bir vedayı sığdırdın

İki dudağının arasına;

Ben koca bir ömrü gömdüm

O son cümlenin altına.

​Sokaklar aynı,

Şehir aynı,

Gökyüzü aynı...

Şimdi ne yana baksam karanlık,

Ne yana dönsem o son cümle...

​Herkes gibiyim gündüzleri...

Bir ben mi eksildim?..

Bir ben mi kaldım bu sürgünde?