Kifayetsiz Masallar/ Suskunluk

/Munis kediden öykünen bir ruhla,

Gereksizce yakama yapışan bir naifliğin kurbanıyım ya bu gün

Susmayı kendime ar addediyorum./

I.

Ellerinin dokunmaya korktuğu her yerden hüzün damlıyor,

Gecenin soğuğundan yakınan bir çiy tanesi gibi...

Kırılacak kelimeler kalmadıysa bağrında,

Hınca hınç dolu bir buluta

Avazın yettiğince bağırmanın da bir anlamı kalmıyor.

Gece üşüyor sevdiğim...

Gece;

Kapayamadığı gözkapaklarının öfkesini doğmaya meyilli günden çıkarıyor.

Dökülecek yaprağın bile kalmadığı kıştan bozma bir mevsimde

Mevzisinde ölümü solumaya yeminli bir militan kadar

Soğukkanlı bakıyorum geçmişe.

Sevgisizlikten ölmüş kadınlar geçiyor zihnimden bir bir kortej eşliğinde,

Nedensiz yere yine anneme üzülüyorum...

II.

Adımımı attığım mezbelelikte beliriyor gömdüğümü sandığım suret,

Dilimde bir salâvat,

Dilimde,

Kırkların ruhuna bin bir dua

Üçler, beşler, yediler aşkına...

Ey Rab;

Gönül gözü kapalı beşerin şerrinden sığındığım adında

Yoksulluğuma ağlıyorum.

III.

Ölüm, o rengi soluk sokağın köşesinden dönünce

Eşiğime yüz sürecekmiş gibi bir his var içimde___ki

İçimde yüzlerce kadın gülüyor,

Arsızlık densizlikle aynı mezhepte...

Bed bir sonbaharın paçasından akan riyakârlık kadar

Alışıla gelmiş bir ihanet uğulduyor kulaklarımda,

Ruhumdan ruhuna devredecek hiçbir azap kalmıyor geride.

Geçmişimi

Geleceğime kurban veriyorum.

Yeni doğan her gün,

Gözlerimle kutsansın bundan sonra.

Arştan arza

Ezelden ebede

Senden bana...

Benden,

Bana reva gördüğün yalnızlığa...

Aralık'2009 Aydın...