Kina Kokusu

Kına ile el arasında

( sır )

gördü beni.

Ateşten laleler taşırdı

öz yangınına ,

geçtiği gecelerimde

şavkı yaktı beni.

Saçlarında geceledim çogu,

şiirlerde , şehirlerde

kimseler bilmedi;

kokusu bildi beni.

Kah mecnunum gülüşlerinde,

kah Leylasıyım düşlerinde,

gündüzün

yorumlara sardı beni.

Avucumdaydı yüreği,

yangını vardı zahir,

kuş oldu uçamadı;

bir ( s ) üzdü beni!

Yakılsam kına tüter,

sağılsam yağmur,

közlerinde söndürdü beni.

Gözlerinde ağıt yakılı (k ) adın,

nazlarında bezdirdi , aşikar

sırlarında sezdirdi beni.

Bir türkü tutturdum ağırdan

" kekliğidim vurdular ,

kanadımı kırdılar.

daha ben ne idim ki ,

anamdan ayırdılar"...

al kınalı kanına batırdı keklik beni.

Bir kınalı keklik düştü kayadan sazlığa,

kara kış idi,

kanadı kara yazdı beni.

Yıldırımlar yaladı şairin kaldırımlarını,

kuytu bir köşede ,

( s ) hancı buldu beni.

Ellerini ellerine vurdu da,

deva bulmaz

benizinin sarısına sürdü beni.

Kırıldı kalemim çat! diye ,

kara ile kaş arasında ;

kınalı bir damla vurdu beni.