Kırık Ayna Yansımaları / Manasız

Ağzımın içinde kirli bir küfür gibi kaldı ismin...

Kanatılmış tüm aşkların vebaliyle,

Yüzü suyu hürmetine dizlerinin üstüne düşürülmüş suretinin

İdamına tanıklık yapıyorum.

Dilinden damlayan ağuyla ömrümün en can alıcı yalnızlığını çiziyorum...

Şimdi yankılı bir isyandır varlığın...

Üstüme düşen gün batımlarında

Yanacakken kızıllığıyla bir şehrin

Uzatsam ayağımı denize

Yok olacakken sessizliğim...

Eski bir polis arabasının,

Anlaşılamayan anonslarında

Kapasam kapıları zindandan misal

Son bakışlarınki bir idam yaftasından sebepleniyor...

Tırnaklarımla kazıyorum yosun tutmuş geleceğini

Adımın öncesinde bilecekken sesleri

Yankılanacak duvar gibi

Ölünecek yokluk gibi

Düşecek uçurum belliyorum gözlerini...

Yüzüme düşen çığlığın kırılıyor

Ellerimde kesikler

Yüreğimde acı

Dilimde bin küfür...

Vesikasız orospudan

Aldığım hayır duasıyla

Düşlerimi kurban ediyorum harına...

Gel diyor içimdeki ses.

Gel;

Gel ki daha çok batmayasın günahın çamuruna...

Konuşmak zul geliyor kafiyesini yitirmiş akşamlarda...

Pamuk helva ve elmaşekeriyle bezenmiş,

Balon hafifliğinde bir çocukluk çiziyorum ufkuna.

Çehresi aya denk gülümsemelerle

İçerisine nur dolmuş bir efsunu yakıyorum gecelerime...

Nasıl acıyor içim,

Nasıl yanmalardayım bir bilsen.

Boğazımı delicesine sıkan bir kâbusun ortasındayım görsen...

Üst üste koyulan hatıralarla örüyorum duvarlarımı...

Üç beş yolculuk sonrasında

Üstümde onlarca şehrin kiri

Yüzümde gayesi olmayan bir tebessüm

Ellerimde kanamalı akşamlar

Saçlarımda alışkın olmadığın bir rüzgâr...

Yıllardır mahzenlerde beklettiğim bakışlarını içiyorum bu akşam.

Yokluğunun başıma vuran sarhoşluğuyla,

Serkeş ninniler söylüyorum içimde kalan çocuğa.

Uykuya hasret sevgiler büyütüyorum bağrımda.

Yanağında kalan son gamzenin yarattığı boşlukla,

Panayır alanlarının parayla satın alınan neşelerini yıkıyorum umutsuzca...

Mayıs'2010 Aydın...