Kırık Ayna Yansımaları / Tespit

Ayrıntısında gizlendiği şeytanın

Suretine asılı kalmış evhamdan ibaretti ümitlerim...

Manidar şarkıların esintisiyle

Gözlerime kaçırdığın hüzne sırtımı dönmek istesem de

Beceremedim.

Ondandır;

Siyahın kerametine sığınmış düşüncelerim.

Ayağı prangalı mahkûmiyetleri özleyeceğini bilemedim

Üç beş kelimeye sıkıştırılmışken düşlerim...

Derken,

Günlerin içine çektiği günlerde,

Ölümler düştü üzerime

Hüzne batmış gözlerimin içinden geçti güneş

Ruhuma uğrar umuduyla

Kelimelerinin arasına gizlenmiş

Miadı dolmuş mu bilinmez sevdamın gölgesini aradım,

İçimde büyüyor zaman

Bir cami gölgesine denk düşürüyorum yüzümü,

Denizin rengine dolanıyor efkâr...

Yanıyorum.

Yangınımın çaresi olmuyor rüzgâr.

Eski ve yıkık bir hayalin penceresinden bakıyorum yorgunluğuna,

Kurt kemirmiş zihnimde

Sağlam kalan hatıraların içinden çekip çıkarıyorum gözlerini

Bir satranç tahtasında dizili piyonları düşünüyorum,

Ansızın bir çoban matına yenilir miyiz dersin?

Arsız sevişmelerin kapı aralığına bıraktığı birkaç ter damlasıyım şimdi,

Yalınayak bir sevdadan arta kalan

Ömürsüz birkaç hece gibi...

Yokluğuna şerh düştüğüm akşamlarda

Uzatsam elimi gelecek gibisin...

Sonrası derin bir soluk

Sonrası bir şafak atması

Sonrası bir yaşam...

Ezelden yakama yapışan bir lanetten, kurtulmaya çalışıyorum...

Çırpındıkça boğazıma dolanıyor geçmişim...

Gözleri kanlı geleceğimin ayazında, dudağımı parçalayan cam kırıklarında

Kanımın yansıyan çıplaklığında üşüyorum...

Yağan yağmurdan ve deliren rüzgârdan nasiplendiriyorum içe ağlamalarımı.

Yüzünden düşecek bin parçanın binini de adım gibi biliyorum,

Her birini ayrı ayrı perçinledim zihnimin ücralarına...

Düşüyorum kıyısından bitiremediğim hikâyenin.

Kangren olmuş peri kızlarından

Bir kanadı diğerinden kısa olan kırlangıçlara

Otacıların ruhundan üflüyorum umarsızca...

Sen çarpıp yokluğunun saatini suratıma

Çıkıp gidiyorsun gerçek dünyana...

Issızlığıma bağırıyorum avaz avaz

Yokken muhatap ayrılıklar kucağımda

Varla yok arası sesine sarılıyorum hınçla

Geri gelmiyorsun.

Kitap arası kurutulmuş bir karanfildim oysa

İnadına tazelenen papatyaların arasında

Boynu mütevazı bükülmüş bir gelinciğin

Akmayan kanıydı dolanan damarlarımda...

Şimdi sokak arası sarhoşluğunda

Üzerime çöken akşamı karşılıyorum

El pençe divan bakışlarla...

Soğuyor mayısa rağmen bakışlarım.

Alacasına sığındığım karanlıklarda

Yakıyorum en onulmaz yaralarımı,

Bastığım tuz alevini köreltmeye yetmiyor.

Anlamsız birkaç dizeye düşüyor aldanmışlığım.

İki yanı keskin bir kılıç gibi,

Kanayan avuçlarımı sarıyorum şarkılara,

Hiçbir şarkı yüreğimin sızısını dindirmiyor...

Ve şimdi içimdeki anafora aldırmadan,

Cevapsız açar zihnimdeki erguvan.

Der ki,

Aslını inkâr eden suretlerin sahibi değil midir insan?

Karanlıklara sakladığı her bakışı

İki sevişme arasında unutan

Ve var eden yeniden kendini bakışlarından,

Hasis bir gülüşle zümrüdü ankayı kıskandıran.

Sakın ağlama

Kızıllığından dem vuran yüzü hüzünlü akşamlarda...

Çünkü;

Kibirli birkaç kelamın arkasına sığınan

Eğilip geçerken bir kolu kırık bir kapıdan

Saygıda kusur etmediğini sanandır ağlamana sebep zavallılar...

Mayıs'2010 Aydın....