Kırık Kelimelerin Hüznü

Dudak kenarında asılı kalmış bir hecenin

dikiş tutmaz ağrısıdır bu

Hangi cümleye sığınsa öksüz,

Hangi sese tutunsa yabancı…

Kırık kelimeler

Tamamlanmamış bir vedanın gölgesi gibi

mürekkebin kâğıda küstüğü yerden başlar.

Ne söylesem yükü ağır gelir,

Ne sussam yankısı dinmez

Bir “elveda”nın yalnızca “el”i kalır avuçta,

“Veda”sı rüzgârın karanlığına karışır.

Geriye,

Tutulamayan bir anlamın

avuç içini kesen sessizliği kalır

Kırıldı dilimin kıyısında sakladığım kelimeler,

Her biri geceyi ısıran bir parça cam şimdi

Ağzımdan düşen her harf,

Kanayan bir aynanın yankısı 

Ne toplandı, ne unutuldu.

Bir cümlenin ortasında yetim kaldı hecelerim,

Anne kokusu arayan çocuklar gibi

Suskunluğun kapısını çalıyorlar.

Ama sessizlik

Sağır bir duvar

Kalbim her noktada bir nefes kaybediyor,

Virgüllerim kırık,

Soru işaretlerim yorgun

Sanki bir paragrafın içinden sürgün edilmişim,

Hiçbir satır bana yuva olmuyor

Ve ben,

Kendi gölgeme sığınan bir cümleyim

Konuşsam kanayacak dilim,

Yazsam parçalanacak kalbim

Bu yüzden susuyorum

Çünkü en gürültülü feryat

söylenemeyendir

İçimde adı konmamış bir çocuk ağlıyor,

Kimliği yok, uykusu yok,

Ellerimde büyüyen bir hüzün.

Göğsümde çürüyen saatler var,

Zaman bile beni tamamlamaktan vazgeçmiş

Ben artık,

Kendi içimde kapanmayan bir yarayım

Kırık kelimelerin hüznü bu

Söylenemeyenin ağırlığı,

Sarılmamış cümlelerin soğuğu

İnsan kendini anlatamaz

Bir süre sonra

kendi içinde bile yankılanmaz

Yine de ben

Hâlâ susarak yazıyorum 

Çünkü bazı acılar konuşmaz,

Sadece şiir olur.