Kırın Aynaları

Kırın aynaları, bütün aynaları kırın

Her defasında yüreğimi param parça eden

Her defasında bana beni hatırlatan

Yaşadıklarımı tokat olup yüzüme çarpan

Af nedir bilmeyen, unutmak nedir bilmeyen aynaları

Geceleri gözümü kapıyor, unutuyorum her şeyi

Kazandıklarımı, kaybettiklerimi

Alacaklarım, vereceklerim

Kinim, nefretim,

Sevdiklerimi unutuyorum sonra, beni sevenleri,

Aşkımı bile unutuyorum.

Hiç bir şey yaşamamış gibi, uyanıyorum sonra

Derin bir oh! Çekiyorum;

Bir an pencereye koşuveriyorum.

Perdeler geriliyor gibi karşıma,

Aldırmıyorum, güneşe hasretçesine,

Kenara itiveriyorum onları

Güneş yüzüme gülümsüyor gibi

Kuş cıvıltılarını işitiyorum sonra

Cıvıltılar arasında güneşin o tatlı ışığı

Tekrar bir oh! Deyivermek geliyor içimden

Bir an işte bu benim, benim hayatım bu diyorum

Uzun sürmüyor

Dönüyorum arkama

Uzun uzun bakıyorum odama

Bu kez eşyalarım farklı bakıyor bana

Bir an irkiliyorum

Yatağım, gardırobum... Sonra aynam

Aynam hepsinden sert duruyor

Yatağımın hemen yanına

Büstünün üstüne kurulmuş gibi

Asilce oturuyor koltuğunda sanki

Ustaca yapıyor bunu hersabah

İki adım sorası karşısındayım

Kaşlarını çatıyor

Çok acımasızca

Kendini saklayamasın diyor sanki

İşte o an gerçekten uyanıyorum

Çocukluk anılarımı sergiliyor karşıma

Sevdiklerimi sora

Üzdüklerimi

Ve en acımasız fotoğraflarımı

Gözlerim doluyor, boğuluyor gibi oluyorum

Karanlıktan korkmuş çocuk gibi,

Atıyorum kendimi yatağa.

Yorganım saklıyor beni.

Yine diyorum açacağım yorganımı

Yine hayal olacak onlar diyorum

Tekrar dönüyorum pencereme.

Bu kez güneş, sertçe bakıyor bana

Sora çığlıklar

Bunlar az önce ki kuşlar,

Meğer bana isyanları imiş; O sesler.

Korkulu, ama kızgın,

Üzgün, ama yine de hırçın,

Dönüyorum aynama.

O her şeyi mahvetmesine rağmen,

Kıs kıs gülüyor sanki bana

O an doluyorum,

İlk gördüğüm şey sandalye

Günlerce yaptığı işkencenin

Hesabını soruyorum ona sanki;

Aynam param parça

Ve ben savaş sorası bitkinliğinde

Yığılıyorum yatağıma...