Kirli Gökyüzü

Ne tütünü yeter oldu

Ne de kağıdı

Unutturmaya

Artık doğa da çaresiz

En az benim kadar

Kömür parçasıyla yazar oldum

Meşenin,cevizin,söğüdün gövdesine

Herbir halkasında bir dize

Her dizesinde

Bin pişmanlık,bin korku

Bin bir umut

Bir olan ise hep sen

Avuçlarıma alabilsem keşke

Ona denk olan yüreğimi

Öylesine boğsam ki onu

Bin kez yapabildiğini yapamaz olsa

Bir kez daha

Atamaz vuramaz varamaz olsa

Pişmanlığıma ve vazgeçişlerime

Gökyüzünü

Çukurda biriken sularda izler oldum

Artık ne yüzüne bakabilenim

Ne de aynalara

Bugünümü soran

Aslında dünümü merak edendir

Çünkü dündeki hamlığım

Bügünkü yarımlığımı doğurandır