Kışı İzleyen Aylak Şair

koyu bir duman tüter bacalarında evlerin

rüzgarla saklambaç oynarlar gibi,

koşuşturup durur incecik dalları söğütlerin

durun söğüt dalları... beni de sobeleyin

bir kar fırtınası bastırır geceden

bütün ayıplarını örter fakir mahallenin

sabah her yan bembeyazdır...sanki kristalden

parmak uçları üşür sade ellerimin

yağmur yağar, cama vurur bazı sabahlar

sessizce kararır yüzü perdelerimin

dışarda bir çocuk,

bakkal dönüşü ıslanmıştır... ağlar

tıpkı bütün çocuklar gibi,

koparmıştır köşesini ekmeğin

kadınlar ve erkekler çıkarlar az sonra

rüzgardan tersi döner bir şemsiyenin

hiçbir şeye değişilmez elbet keyfi

yanan soba başında yağmuru izlemenin

lakin herkes şair değildir ki

oturup aylak aylak,

sokakları izlesin...