Kıyısız Kentin Ağıtı

Arhavi’de bir ev vardı

mavinin kalbinde ,yeşile yaslanmış; bir ev.

Balkonundan dökülürdü dünya.

O ev;

Tütün kokulu akşamlarda,

anne duasıyla tüten bir ocaktı

Kardeş gülüşleriyle ısınan,

Rüzgâra göğüs geren bir kucak

Ağlar asılıydı çitlerde

zamanı tutmak ister gibi.

Biz o düğümlerde büyüdük,

dalga sesine takılarak.

Yanı başımızda dere

Dağların kaçak çocuğu.

Taşlara çarpa çarpa çoğalan,

geceleri balkonumuzda

denizle nişanlanan bir su.

Babam

Akşamüstünü bir hırka gibi sırtına geçirirdi.

Gözleri tuz, yüreği dalgakıran.

Kadehini yakamozun kalbine çiviler,

balıklarla dilsiz bir ayin kurardı.

Onun içtiği rakı değil,

denizin çalkantılı yalnızlığıydı

Kıyıya vuran her dalga

Göğüs kafesinde bir alkış gibi patlardı.

Annem

Toprağın nabzını tutan can suyu

Tülbendi gökyüzünden koparılmış bir bulut,

Avuçlarında güneş taşıyan bir iklim

Sardunyalar onun gülüşünden

içerdi suyunu.

.

Sonra

Adı “sahil yolu” olan bir canavar indi kıyıya

Asfalt dedikleri o soğuk nehir

Boğdu çocukluğumun kıyısını,

Sildi kentin yüzünden o eşsiz sahil yazısını.

Beton bir kefen gibi serildi

ruhumun geçtiği yerlere,

Hapsoldu “günaydınlarım”

o dilsiz mermerlere.

Önce derenin şah damarını kesti,

Sonra denizi susturdu,

Yakamozları geceden söküp aldı.

En son evimizi aldı

Duvarları değil,

hatıraları parcalayarak.

Babamın kadehi

iş makinelerinin dişlerinde parçalandı.

Annemin sardunyaları

asfaltın karanlık dünyasında nefessiz.

Duaları, artık rüzgârın yetim kollarında.

Şimdi o sahil yolu

Hıçkırıklarımızın üstünden geçen

bir cenaze alayı.

Evin olduğu yerde

deniz yok.

Dere, bir menfezin boğazında

boğulmayı öğrenmiş bir çocuk.

Ben…

Arhavi’de parçalanmış bir evim artık

Bir yanım tuz değil, kurumuş bir yara

Bir yanım toprak değil

Asfalta çivilenmiş bir çığlık.

Şimdi o yolun altında

Nefessiz kalmış bir çocuk ağlar

Yıkılan sadece ev değil

Babamın gölgesi, annemin kokusu

İyi ki görmediler

Gökyüzünün yere çakıldığını,

Kendi elleriyle kurdukları cennetin

ansızın yıkıldığını.

Onlar hâlâ o evin sönmeyen ışığında,

ebedi bir uykuda;

Balkonda denize bakıp

Sonsuz bir suskunluktalar.

Bense

Kökü sökülmüş bir hüzün nöbetçisi,

İçimde fırtına, dışımda motor gürültüsü.

Ve her geçen araçta

yeniden yıkılıyorum.

Çünkü o yol

Sadece bir yol değil

Babamın devrilen kadehi,

annemin toprağa gömülen sardunyaları

ve benim…

Diri diri

üzerime beton dökülmüş

çocukluğumdur.