Kokuşmuş Korkularım

Vur tellerine

Saplansın yüreğime bir ok gibi

Hüzünlerim cabası

Göz yaşlarımın denizlerine

Yok bir silenim

Ruhumu okşayanım da

Kaderimle başbaşa

Kalmanın çaresizliği içindeyim

Geçer iken yalnızım

Zaman tunelinden

Yok mu ki şu ben?

Diyemedi,diyemiyor anladım

Anlasa ne gezer?

Zaten kayıplardayım

Kokuşmuş korkularım

Bulamıyor sığanacak bir yer

Vur bir daha vur

Toz duman olsun

Yolu sonsuzluğun

Diyemedikten sonra dur...

(Berlin,13.06.2012)