Kör Kuzey

Saatleri tersine bileyen biri geçiyor içimizden;

cebinde tuzlu cam kırıkları,

gözlerinde çürümüş bir perşembe.

​

Ben seni hep yanlış yerlerde

unutulmuş

mavi bir zarf gibi sevdim;

mührünü hiçbir sabahın açamadığı.

​İçimizde tenha bir boşluk,

duvarlara sürtünerek büyüyen

yarım bir cümle kadar kederli.

İki çay söylüyoruz;

biri daima soğuyor,

öteki yokluğuna bakıyor.

​

Yokluğun,masanın üzerinde kalmış

kirli bir kül gibi büyüyor.

Tırnaklarınla kazıdığın o kış,

hiçbir takvime sığmayacak kadar

mor ve geniş.

​

Tütün kokulu bir yalnızlık bu;

ceplerinde kırılmış akşamlar,

yakalarında suskunluk.

Gözlerini nereye bıraksam

orada bir şehir eksiliyor.

​Yüzün, çarşamba günü dağılan

eski bir pazar yeri;

sesin, sarnıç diplerinde beklemiş

leylak tortusu...

​Biz ki kırık bir pusulanın

kör kuzeyiyiz;

akşamüstleri camlarda eriyip

kendi gölgemizden kaçıyoruz.

​Beni öyle bir haritada kaybettin ki sevgili,

hangi yana dönsem

içime doğru çöker sokaklar.

​

Şimdi bütün kapıları kapatsak

avuçlarımızda ne kalır?

​

Biraz eski bir şarkının

dilimizde bıraktığı iz,

biraz yarım kalmış yakınlık,

biraz da gecenin en kuytu yerinde

unutulmuş sardunya sessizliği...