Kör Nokta

akıl karı değildi dudaklarına dokunmak

yol kıyısı ağaçlarının

hele hele böyle bir de kış ortasında

ah nasıl da canımı acıtır bu isli koku

bir romans gibi canlanırdı yaprağı gülüşünün

ceketimin içinde

ta koynunda özlemle sakladığım ışığın

seni yazmazsam aslında ben

mezarını kazardım parmaklarımla şiirin

çıkmaz sokak yorgunluklarıyla yoğun

kör noktası çıldırmış yolculuklarda

eflatun delisi akşamların

şarap köpüğü endişeleriyle

geçer mi ki ömür yaygarası

göğü delicesine sevmeye yetişemezken

hayat...

yerinde ağır taşları bile kınarken

incelmiş acılarım

o azlıkta kılını bile kıpırdatan olmaz

açılmış yaralarım için

eve gitmek isterim

sonbahar renkli şeftali ağaçlarının içinden

kör noktası kararmış yoksunluklarda...