Korkak Bir Şafaktı Aşk

Kırmızı bir çekip gitmişlik tükenişliği sol yanımda

Melez dağlarımda saf kan/lı atlar cirit atıyor şimdi

Ağır bir uykunun döşeğinde keder torbası sırtımda

Bir ırmak akıyor üzerime, aşkın milini taşıyor sanki.

Perdesi kirlenmiş odalarda hasret çekerdik gönlümüze

Korkak bir şafaktı aşk, divane sarılışlarla biz ağlardık

Yelelerimizden terler iner, gel/git mahmuzları dişlerdik

Bir çekingen sevdanın slâydında duruşumuzu arardık.

Alnıma birkaç kırışık sevda yanığını sürdüm güneşle

İnsanlar yüreklerini ararken pazarlarda, ben şiir sattım

Çarşafsız bir geceydi sarılıp yattığım, ayrılığı da tattım

Gurbet sancılı türkülerde bir otobüs camında çok ağladım.

Bozkırda yüzüme çarparken yıldızlar, uzaktı çoban ateşleri

Kendi ıslığımdan türküler serdim gecelerde, aradım rengimi

Yeryüzünün en deli nehirlerinden geçerek, yendim fendimi

Göçebe bir yaşanılırlığın çağında geçtim aşkın tüm köprülerini.

Hikayesi: Sevdanın eflatun bozkırlarında günün ilk ışıklarıyla şiir gizlenir kendi içine. Dudaklarımızdaki diş izlerine güneş doğar, bir dilim iç çekişle izine düşeriz ayrılığın.

Avuçlarımızın üşümüşlüğüne yeni güneşler aramak ve içimizdeki çoban ateşlerine yeniden dönmek için 'korkak bir şafakta sürekli aşka yürürüz'..