Kumaya Mahkum

sürün zamanı üzerime sürün

küllenmeden..

umuda yolculuğum başlamadan bitti

zaten...

dert dert değil ki gelen tek

bitirip tüketen

varlığı ruhumun dolmadan boşalmış

zaten...

aşkta denen sevda gülmüyor

mucizesi kayıp

cümbüşü yad ellerde

ellerinde zilleri göbek atarken

bağlanan karalar

benim nasibim...

çileleri çeken ben değilim yalnız

heceleriminde gözleri yaşlı

geceler üşüyor

bahsız yüreğe

kırıntıları teselli misali...

tekliyor vakit

umurmasazlığın koynunda

arkasına bakamıyan yüzüm hüzün

can cekişiyor hayaller

dumanlarının ayak izleri

kumaya mahkum

o da içimde ki közün ta kendisi...

(Berlin,03.07.2013)