Kurşun Asker

gök inmişti yere

bilye oynuyordu

binlerce renkli bilye

çocuklar yoktu

ıslakta vurulan başaltıydım hep

anıların doruna bıçkıydı bu isabetler

sulu sepken yalnızlığımı

ihtimallerle sildim burun deliklerimden

heyelan yüzü bana döndüğünde

gök inmişti yere

bilye oynuyordu

çocuklar yoktu

açı tutsağı kölenin elinde dikendim

dikiniyordum

çöp poşetleri ağlıyordu her battığımda

sallandıkça şeffaf kırbacı

dedikoduyu seviyordu camlar sahte aynalar

sıcaklığın sırtında tecrübeli kesikler

artık ıslak cisimdi geçmişin bağlacı

pul son sözdü

yapışırdı her mektup zarfına

sudan yanmış gecenin

kapısında ölen kurşun asker bendim

katilimi suya yazdım

altı harfli yumuşak g'li bir hoyrattı