Kuru Dal Veysel

Görmemişti!

Çimen nedir çerçöp nerde

Yazın yüze vuran ateşi

Sözlerde hep karmaşa

Dönülmez akşamların

Gidilmez ufukların

Acıların kırıkların

Kelebeğin çiçeğin

Goncanın böceğin

Kalp gözü dedi biri

Haa sen çok yaşa

Sevda kuru daldır

Değerini bilmek lazım

Umut köy iniltisi

Umursamazsın toprağı

Bir evlek buğday

Bin arşın darı

Vermez/

Dağılırsın;

Saza vuran tınılar gibi

Sadık yare kul olursun

Erir kovuk düşer yaprak

Sevmek bir bulutla gelir

Okşar yüzünü Berçenekin

Satıroğlu erenlere karışır

Bir karanfil gülüşünde

Adımlar dört tarafı

Kuru dal Veysel

Yeşerir Sivrialandan

Sevda/

Kara toprak sadık olsa acıya...