Kutlu Gün

Ayrı yolların istikametiydik

gülüşlerine çiğ düşmüş şehirlerde

sözcüklerimizden türeyen birleşik şiirler yazardık

o kısır sokakların derebeyi ayrılıklarına

ne varlığımız tutunabilirdi zamana

ne de yokluğumuz bıkardı bizden

ve biz

birbirimizi kaybederdik acımasızca

gökkubbesine sığındığımız şehirlerin megapol yalnızlıklarında

gün ışığı senin kirpiğinde kırılırdı

rüzgar benim ellerimden esip geçer

dokunuşlarımı yağmura yazardı

yalnızdık işte

yalnızdık ikimiz de

uykular durmadan nöbet değiştirirdi kirpiğimizde

vakitlerin soyağacına asılırdı rüyalarımız

bir katliamdan kaçar gibi u/yanarak koşardık birbirimize

yaşam için

dilimizde dirençli bir umuttu hep

söylenmemiş o cümle

'gün bizim'

oysa ayrılığa takılı ayraçlardık ikimizde

ne gün bizim olurdu

ne de körpecik yüreklerimize bir damla aşk dokunurdu

ölesi tutardı şairliğimizin

sesimiz bile şiirlerimizden kovulurdu

vakit vurulur

yollar hep gitmeye koyulurdu

gelmezdin

gelemezdim ben de zaten

ayrılık bir daha öperdi gözlerimizden

ve biz ayrılırdık bize giden istikametimizden

kimse tutmazdı ayrılıktan nasır tutmuş ellerimizden

büyürdük

sınırlarına illegal yollar döşenmiş şehirlerin kursağında

ayrı ayrı ölürdük

aynı güne doğsakta

şimdi gün senin

haylaz bir gülüş devirsin gözlerin

sesim omzuna tünedi sevgilim

kutlu güne hoşgeldin

(ayrılık gibi zonkluyor sana olan özlemim / bana geciksen de kutlu güne hoşgeldin...)