Mana Dünyası

bir göz atsan mirim

gönlümden yükselen sesleri dinleye dur!

ebedî hayatın ferah-feza kavrayamadığım

ufkumu ölüm endişeleri sardığından beri

ebedî hayatın bağ ve bahçelerine sığınırım

zamanlar ve mekânlar,

bugünler ve yarınlar

koskoca dünyanın âdeta alın yazısı

ruhumda uzun soluklu bir boşluğun hissi?

ya 'kestirip atsa' dile getirmese...

gece gibi karanlık iklimleri kollayanlar!

kulaklarında sûr sesi almışçasına

mânâlarından demet demet güller,

çiçekler sunanlar

gamın boynunu kırmalı

kırmalı ki

başı sinem üzerinde yükünü götürsün

oysa yıldızlarla hasbihâl edebilirdi...

güneşle münasebete geçirebilirdi...

ayla arkadaşlık bile kurabilirdi...

ve yürüyebilirdi fezanın derinliklerinde

sevdiğim tek gerçeğim

öyle zannediyorum

ümitlerimle de kıpkırmızı güller gibi

durulardan duru düşüncelerin

güneşe bakar gibi hakka yönelmişsin

her gün ayrı bir mihrap peşinde

bu meş'ûm hava

bazen beni bir sevda yuvasına çevirir

kalbinin ritmine ayak uydurur

bazense ifade etmeye çalışır

hezeyana dönüşen hafakanlarımla

sabahın şebnemli yaprakları gibi terlerim de

yer yer sürüklenirim sana olan mantığımla

uhrevî güzelliklerin tül pembe renkleriyle

yinede hazanla durulurum

bak ki âvâre ruhuma

Yıllar var

zaman zaman da çer çöp gibi

kaldığım yerde sıkışıp kalırım

gelen üzerimden geçer

giden üzerimden geçer...

duygusunda, düşüncesinde ve gaye-i hayalinde

dar bir fanusun içinde sensiz kalır o zaman kalbim

daralıp büzüşür de

tüylerle kanatlandırır

ruh ve mânâyı kazandırmaya çalışır

mânâsız gelgitlerimin ağında

sözün özü sevdiğim sana;

bir hamlede aşar mı böyle bir iç içelik

sürekli galeyanda iç sadmeler

neye yarar derim şimdi onca "of"lar!

vicdanıma içtimailiğimi hatırlatmakta

dudaklarımdan dökülen bir sevda

programlandı da sırrını kavrayabilse

ki mevcudiyetinden bile habersiz