Mazruf Mavi

Ağzı açık unuttuğun bir zarf var yâr...

nağme olur kalbim.

Durduk yere şimal düşer aklıma

tutamam, yine gelir kapına seslenirim sana

kem olur’um.

İstemem ne ‘gül’ koy ne de gönül

kapa kapıları ve pencereleri

çek perdeleri ve umudun perçemini.

bir nehre atıver anahtarları

yeniden olur ve tersine akarsa bir gün belki.

Bir sadakat biçimidir unutmak

susmaksa affıdır günahların.

Posta katarları öte tutar daha uzakları.

Ben saklarım seni yazılmamış mektupların mürekkebinde

ve adını dilimde.

Esmer bir rüzgârın suç ortağıdır suretim

her pusulanın güney’i ve ıs/sızıyım.

Kendi düşlerime şıvan düşüren

yüzü güleç bir seyyahım, kapılardan ricad,

hem bir kusurum, bir de kefaret.

Yokluğunun kuraklığı emziriyorken anıları

kapa ve yırt mektupları,

tutamam kendimi ve acıları

‘hiçlik zamanlarında’ çıkar gelirim.

Bütün mavileri mazrufu bir zarfın

hiç kimseliğimi alıp bir türkü ıslığı ile düşerek yollara

çıkar gelirim.

Suç sayar kendime, eğilir başım,

bu kez ben taşa tutarım kendimi...