Menekşelerin Yüzü Gülsün Yine

Anlıyorum şimdi yorgun omuzlarımızın yükünü

Kim tartsa kim sarsa ağır gelir başı omuzuna

Bilmiyorum firariyim belki bin yıl sürer esaretin

Bu ağıl gözlerinin çevresini gezindiğimde

Kapı pencere oda bir dam yıkımın eşiğinde

Oysa nakış nakış süslüyordu nazarın duvarları

Dışarıda kar fırtına olsa dokunamazdı bize

Menekşeler üzgün söyleniyordu kendilerince

Can kırığı dağılmıştı odanın her bir zerresine

Öyle bakıp durma kırıp geçirdiğimiz pencereye

Boyası dökülmüş sonra sıkıca örtüldüğüne

Işıklar bile girmiyor evin sensiz hiç bir köşesine

Söylenmesi yasak sözlerin esiri olduk ikimizde

Şeytanın uykusunu böldük söylediklerimizle

Açız tövbeye muhtacız affedilip afetmeye

Şimdi güneşi önümüze serdim kurutsun diye

Affet beni gülsün menekşelerimizin yüzü yine