Mevsimsiz Yeşil Kent Güncellemesi

Yüreğime güzel bir şiir düştü değerli arkadaşımın heybesinden aldık kabul ettik kutladık eyvallah...

"Altıparmak’lı caddenin avuç içini andıran kaldırımlarından yürüyorum nefes nefese / Yorulmak neydi" bölümü çok dokundu. Sanki şair, o sokaklarda yürürken geçmişe ve sevdiklere nostaljiyle dönüyor ve "yorulmak" kelimesini sorgulayarak bir direniş sergiliyor gibi. Bu bölüm, şiirin en güçlü noktalarından biri.

Ama belki de "Sabahın demi güzeli gül gibi dünyada / Söylesene Emoş; Hangi titrek bir kalbin izdüşümüne denk gelir Turuncu güney ana kokusu?" kısmı da çok etkileyici. Sanki şair, o anın güzelliğini ve sevdiklerin anısını sorguluyor gibi.

Hangi bölümde kendime bir şeyler hissettim ona baktım. Çokça kutlarım, selamlar saygılar İzmir'den.

Şiiriniz belirgin biçimde İkinci Yeni sonrası gelişen toplumcu duyarlılıkla harmanlanmış modern serbest şiir çizgisine konumlanmış hatta yer yer Toplumcu Gerçekçilik etkisi de hissediliyor. (Meğer ne kadar "İkinci yenici" varmış ülkede). Mekân (Altıparmak, Çekirge), gündelik nesneler (poğaça, çay) ve politik/toplumsal imgeler (açlıktan ölen bebekler, zindan, zulüm) arasında kurduğunuz geçişler güçlü duruyor. Şiiriniz bireysel hafıza ile kolektif acıyı aynı düzlemde eritiyor. Ancak imgesel yoğunluk zaman zaman kontrolsüz genişliyor. Özellikle “yorulmak” etrafında kurulan sorgu, şiirin omurgası olabilecekken dağınık bir yapı nedeniyle etkisini kısmen yitiriyor denilebilir. Yer yer çok başarılı, çarpıcı dizeler var ama bütünlükte bir sıkılaştırma ve imge ekonomisi şiiri daha vurucu hale getirebilir. Sİte yöneticilerinin de 10/6 performansla "Günün Şiiri" kategorisine eser dahil ettiklerini düşünürsek; önemli adaylardan biri diyebiliriz.

Manzara çok güzel önce onu söylim... İnsanın o pamuksu bulutlara sımsıcak sarınası, o karda tostombik tepeden aşağı yuvarlanası geliyor. Orda olsaydım yapardım, kimseden çekinmem yani...millet orda kayak yaparken ben çocuk gibi yerde yuvarlanıp taklalar atardım heralde...yani elime böyle bi fırsat geçecek de elimin tersiyle iteceğim, deli miyim? Nerde bulacağım bi daha bu kar toplarını?

Görüyor musunuz iklimimiz, havamız bile değişti. Doğru dürüst ne kar yağıyor, ne yağmur. Açık konuşim ben yağmuru sevmem, ılık yaz yağmurları hariç...ama kar masumiyettir, arınmadır, dünya ve bütün insanlar sanki bu karla yıkanmış gibi pirûpak, sanki günahlarından sıyrılmış gibi görünürler gözüme...ama açta açıkta olanları, evi barkı olmayanları, dışardaki canları düşününce de içim cız eder, bir yanım da onlar gibi açıkta kalır ve üşür.

Bu resime nasıl da hayıflanıp öykündüm böyle henüz şiire bile doğru dürüst bi girizgâh yapamadım.

İnşallah bir gün bir araya geliriz de, ağzımızda tıkabasa şiirlerle karşılıklı kartopu oynayıp kurtlarımızı dökeriz güzelce:)

Haaa evet ne diyordum? Şiir diyordum en son...

Efendim şiiriniz tıpkı girişteki naif cümleleriniz gibi; hem heyecanla bi yere kavuşma telaşındalar hem de sıla hasretimizi kamçılayıp çanak tutuyorlar biriken özlemlerimize...

Ustam biz ölmüyoruz! Biz acı çekiyoruz! Şiirleri niçin yazıyoruz? Acımızı dillendirmek, yaralarımızı kanatmak ve sonra da dikiş atmak için...

Orda acı ve sevinç, orda hüzün ve direnç, orda umut ve düş, iyi ve kötü ne varsa kol kola, omuz omuzadır.

Ama biliriz ki; çarpışan kalpler birdir, orda güzellik vardır, heybesinde mutlu yarınlar ve yalnızca sevgi kucaklanır.

Güzel şiir...buruksu hüznünün yanında, huzurlu bir gülüşü de bulaştırıyor elimize yüzümüze...

Öldük mü? Hayır! Daha da güçlendik ve hislendik...

Duyarlı, anlamlı ve duygulu oldukça... Tebrikler, sevgiler, saygılar.

Memleketimizin yaman halleri.Yorar bizi.Gülsek olmaz,ağlasak hiç olmaz.Sevdalarımız hep yüreğimizde.Kimselere de anlatmayız.Elimizde kala kala şiir kalır.Acılarımıza şiirimizle dokunuruz.Selam ile.