Mezopotamya Kalbimde Yara

Mezopotamya kalbimde yara

İki cihan saklanmış gözlerine

Biri Dicle biri Fırat

Gel türküler söyleyelim gözlerinden

Geçmişi yâdetmek huzur veriyor

Tanrının kaderimizi çizmesine izin mi verdik

Yoksa karşı çıkmaya mı korktuk

Yaralar var henüz taze

Mandalina kokuyor sana beslediğim hisler

Çevremde ki kargaşada boğulsun herkes

Kusmuk tadı var her şeyde

Diyorum ki, mandalina kokuyor hislerim

Kaos var bu şehirde, şehir ise kalbimde, kalbim ise sende

Siren seslerine sığınmış sanki çığlıklar

Öyle korkak

Öyle ürkek ki

Bazen diyorum

Bazen

Sevmek lâzım her şeyi herkesi

Hatta, hatta Tanrıyı bile

Sonra diyorum

Sonra

Beklentiler üzmüyor artık

Eziyor

Boğuyor

Herkes mutlu olmak ister

O zaman ölsün herkes

Ama çiçekler dolsun kalbine senin

Hani en çok papatyayı seversin ya

Papatyadan olsun düşlerin

Uykuya dalan gözlerine de elbet doğacak gün

Al beni yanında sakla diye fısıldadım

Duymadı

Duydu da

Duymamazlıktan mı geldi yoksa

Kayadan oyulmuş sanki soru işaretleri

Beynim taşımıyor bazı şeyleri artık

Düşlerimde durdurdum zamanı

Yıl iki bin dört, iki bin beş

Şarkılar söylüyoruz önlü arkalı

Tanrı karalamış bizi içine katıp da kutsal kitapları

Günah değil mi dedim

Dedi ki;

Unutma

Bu yaşamda hiçbir şeye yeniden başlayamayacaksın/ız

Sonra sustum

Sadece sustum