Mim 2

S/aklımda olan ümitvar dünlerin

Eşkâline susuyor kuşlar

Zaman zaman tezahür eden yazgımdan

Olur olmaz kelâmlar düşürüyorlar

Mim-len-dim şimdi

Suâl edileceğinden değil

Sükûta paralel açılan uçurtmalar gibi

Kalmak istediğimden kendimle

Kendimden gün gelir çıkarsam eğer;

Alaturkadır tenim hâllice

Bir göğe iliştim ki gözlerinde velfecri

Zahire çıkmış gibi insanlar

Öyle merhum, öyle aceleci

Sığamıyorsunuz ya bazen

Sığınılacak limanın da kapalı kepenkleri

Bir varmış bir yokmuşuz meğer

Olmak denilen mecusi

Fakat aşk ateşidir buradaki mecusi

Bin parçaya ayrılan şu benlik

Eksik mi yoksa hiç mi?

Düşürmemek için

Duha’dan gelen sihirli düşünceleri

Gecesine inşirah etmeli Tanrının

Ve ruhunla sunmalısın O’na şiiri

Şiir sezmekten

Şiir beklemekten

Şiir birikimden gelen dokunuşlardır

Ziyadesiyle olanların ayanlığında

Kapalı kapılar ardınca gülümseyen dünyaların

Otağındayız sığ boyu diyebilmektir

Sonrası,

Kimse kimselerin kimsesizliğindedir

Geçiyorlarken aramızdan bir bir

Ayakta kalmaya mecâller topluyoruz da,

Kardeş payını unuttuk belki

Yeryüzünde paydaşsız, ve ulu orta

Kalakaldık öylece sanki

Bu çağda nesilsizce yenildik farz et

Sessiz, sedasız, selamsız bölüşüyoruz her şeyi

Neye niyet, neye kısmet...