Morg Alfabesi
Karanlık...
Aydınlığı tutuşturan ateş
közden bir ağıt şimdi;
bağrımı delen toprağın ıslaklığını,
gözbebeklerimin sancısını,
yazgımın karasını,
ölümün kollarına iten.
Mağfiret diliyorum;
eksilterek
içimdeki sürgüne serpilen hiçlikten,
mermerin soğukla buluşma armonisi
bu kadarına hazır değilken.
Morg kapattı kutsal hazinemi
bilerek kendi mabedine,
aydınlık yitirdi yolunu
yoldaşı oldu ayağı kırık atların,
ardında görgü tanığı bırakmadan
böldü
ölmek fiilini ortadan ikiye...
Ey Yusuf'un kokusunu Yakub'a taşıyan
benim de kokumu taşır mısın babama?
Ağzımın içindeki kelimeler,
yas tekrarı...
Göklerde kırlangıç katliamı,
susuyorum...
Kapatınca gözlerimi;
ruhum bedenimde imlâ hatası,
eriyorum...
Tüm kelimeleri
öldürdüğüm hastane ışıkları;
olmak ile ölmek arası,
bekliyorum...
Varlığa sonradan eklenen ölüm raporu
melek kanadı takmış cümlelerle
kesiyor şahdamarımı;
babam yağıyor
kanserli bulutlardan avuçlarıma,
yalnız kalmış kulların
dinç duygularına!
Karanlık...
Bu rengin içinde en çok üşüyen sözcük
"baba"
anlamı ürkütüyor,
henüz hazır değilken
meşru yanı kalmayan hayata!
Ruhumun ayak basılmamış sokakları
hapsoldu arşa,
ölüme yazgılı kâşiflere sunularak...
T/uzak düşlerin belirsiz yanı,
üşüyen suskularıma bir armağan;
kırılan matem
boy gösteren gözyaşı
dökülür kirpik uçlarıma,
tuza banmış!
Ve çekilir çocukların kanadından
maviye uçurulan uçurtma;
dünyanın soğukluğunu bırakır
musalla taşına,
masal kahramanlarını alarak yanına.
Eksildi gecelerce bekleyen gölgen,
ayak seslerin vardı yüreğimde ısıttığım.
Kesildi baba yüzlü anılarım;
kokunun kendini tükettiği avuçlarımda,
boşluğunu bir türlü dolduramadığım!
Ölüm öperken çocukluğumun gözlerini
korkuyorum baba,
güz gelmeden yaprak döküyor ağaçlarım!