Mücerret

Islak bir akşamın paslı eşiğinde durdum
Gölgem, duvara çivilenmiş bir kuştu
Adımı fısıldayan taş merdivenlere değil
Çürük bir pencere pervazına konmuştu

Mevsim takvimden düştü,
Saatler küf bağladı
Penceremde mor bir rüzgâr
Ölü yaprakların nabzını saydı

Çatlak lambalar altında

Kemiklerimle konuştum uzun uzun
Duvar aralarına sinmiş
Yarım kalmış dualarla

Rüyalarımda paslı bir merdiven
Göğe değil, iner içime
Her basamakta bir gölge ve gıcırtısı
Adımı yanlış telaffuz eder attığım her adımı

Ay, mor bir yara gibi

Göğsümde açıldı
Kanamadı
Ama hiç kapanmadı

Gölgesiz bir mezarlıkta
Kendi adımı kazıdım toprağa

Arkamda bıraktığım karanlık
Beni özleyecek.