Mutluluk Anlari 2

Öğrencilerim de ben de mutlu olurduk Sait Faik'in 'Hişt! Hişt!' öyküsünü okurken. Öykücülüğümüzün bu temel direği öyle okuyucuyu heyecanlandıran, meraklandıran olaylar anlatmaz öykülerinde. Alır sıradan yaşamın bir yönünü o doyulmaz diliyle anlatır. Onun için olay değil anlatım önemlidir. Akıp giden sizi adeta çarpan anlatım.

Türkçe ya da Edebiyat dersine girdiğim her sınıfta okurdum bu öyküyü. İlgiyle dinlerdi öğrenciler. Teneffüse çıkınca da başlarlardı birbirinin arkasından 'Hişt! Hişt!' demeye...

Ve şöyle bitiyordu okuyana 'yaşam sevgisi' aşılayan o öykü:

'Nereden gelirse gelsin dağlardan, kuşlardan, denizden, insandan, ottan, böcekten, çiçekten. Gelsin de nereden gelirse gelsin! Bir hişt sesi gelmedi mi fena. Geldikten sonra yaşasın çiçekler, böcekler, insanoğulları.

Hişt hişt!

Hişt hişt!'

'Mutluluk Anlarım (2)"yi yazarken bu öykü aklıma geldi. Bugün cumartesi, yaşadığım yerin pazarı. Denizi, kumsalı, koyları güzel Didim'in pazarına gittim bugün. Oradaki insan sesleri de bana insanla yaşamanın, hayatın olağan akışını kabullenmenin insanı mutsuzluktan uzaklaştıracağını anlatır her zaman.

Bazen düşünürüm; 'Her şeyi dört dörtlük olan bir malikane verseler bana. Her istediğim anında yerine getirilse mutlu olur muyum?' derim kendi kendime. Derim de cevabını da kendim veririm: 'Bu olası değil, oturup arkadaşlarınla sohbet etmedikçe, insan kalabalığı içinde bir birey olarak güzel dostluklar kurmadıkça nasıl mutlu olabilir insan?'

Bugün cumartesi

Cıvıl cıvıl pazar yerinde

Çeşit çeşit meyveler, sebzeler

Kiraz, çilek, elma, seftali, armut, erik

Marul, maydanoz, dereotu, nane...

Kavun, karpuz; patates, soğan

Ve satıcıların

Birbirine karışan

'Geeel!...Geel...! ' sesleri

Yaşamak güzel

Saat sabahın yedisi

Deniz kenarında ben ve birkaç emekli

'Günaydın!' diyoruz birbirimize

Giriyorum

Sonra soğuk olsa da su

Dibinde altın rengi halkalar oluşmuş

Pırıl pırıl

Denize

Nefes almak ne güzel

'Telefon acı acı çaldı.' derdik ya

Yok artık şimdi

Çalan her telefonda

Hoş bir melodi

Benim telefonum da çaldı

'Alo!' dedim

Kulaklar iyi duymuyor, bağırıyor

'Alo, ben Hayrullah!'

'Vay koçum!' diyorum, 'Nasılsın?'

'Nasıl ödeyeceğim..' diyor, '...senin hakkını?

Beni yazdın, resmimi çizdin, bir de belgesel çek oldu olacak.'

Koyveriyoruz karşılıklı kahkahaları

'Olur be Hayrullah, 'diyorum, '..şimdi yok; ama alırım bir kamera

Onun da gelir zamanı'

Dostlarla, arkadaşlarla konuşmak

Ne güzel

Gün öğle vakti

'Gel, bugün Yaşar'ın bahçesine gidelim.' dedim

Okul arkadaşım Mehmet'e

Atladık arabaya

Düştük Akyeniköy yoluna

Yeşillikler içinde bir büyük tarla

Bir yanı zeytinlik

Bir yanında küçük, şirin bir ev

Oturuyoruz kapıdaki masaya

Söz, sohbet

Tadına varıyoruz çayın

Yeni toplanmış dalından taze salatalık, biberin

Hele de yağda pişmiş yumurtanın

Üç saat nasıl geçti bilemedik

Çıkınca şaşırsak da yolu

Mutluyduk

'Her günümüz böyle olsun.' dedik

Anlatmaya çalıştım bir günün anlarda mutluluğunu

Kendi dilimce

Her şey güllük gülistanlık değildir hayatta

Ne demiş çağlar ötesinden

Bir ünlü düşünür, denemeci

'Nasıl olsa bir gün gelecek hayatın sonu

Onun için her gün üzülüp düşünmeye, korkmaya gerek var mı?'

Ben de diyorum ki

'Mutlu olmak elimizde, yaşamayı, insanları sevince'

Yazarken bu dizeleri

Güneş bütün sıcaklığı, parlaklığıyla yükseliyor

Gökyüzü, doğa ne güzel

.........................................................................................

Numan Kurt

27 Mayıs 2018