Mutluluk Olup Uçmak

çocuk kalmak mı istiyorsun,

yıkacaksın tüm tabuları

zincirleri ızdıraplara asarak

prangaların karşısına geçip

göbek atarak,

tersinden tutacaksın kalemi,

dudakların uçuklasa da

şekerli kırmızı elmayı

bastıracaksın yüreğine,

ezeceksin toprağı

o

senin üzerine ebediyete örtüneceğini

bilsende

bile bile

bir daha bir daha,

çamurun da yıkanmasından

hiç

çekinmeden

tadını tatmakta ona keza

ağzın da çalkalarken

mikroplara meydan okurcasına,

yelkenlerin karşına alarak

rüzgarların azgınlığına inat

siper edeceksin göğsünü..

zaman ne zamanı ki

teslim almak ona mı kalmış yani,

seni

çocukluğunu

masumiyetini

takla atarken gülücükler de

salınmış dizginlerin çoşkusun da,

koşacaksın topun arkasından

ha parka kaçmış ha caddeye

ha bisikletten düşmüşsün

dizlerini yaralama

sanki matahmış gibi dursada karşında..

kırmızı ışık

o da

ne,

bas pedala koşsun

hayaller peşinden

büyümek onları intihara sürülerken

sen de ise

çocuksu gözlerinde binlerce cümbüş,

baktın olmuyor

çıkacaksın dünyanın dışına

bir

elinle

durdurup

diğer elinle

tersinden döndüreceksin..

o

kim ki

o

kim,

seni esir eden

etmeye çalışan

sen sende şu umutsuzluk diyarın da

mutluluk olup

uçar iken...

(Berlin,02.08.2016)