Ne Kadar O Kadar...

insanoğlu

çarmıha gerilmiş gibi

fark etmiyor ha içi ha dışı,

sanarsın

kendini teslim etmişliğin zaruriyeti,

acizlik

deniz de kum misali

aramana bile gerek yok

gözünün gördüğünün alabildiği kadar

hatta arkası dahi dahil

hem kefil hem sefil,

sanki zorlama yokmuş gibi

öyle sanarsın,

aslında

işlemişlerdir ilmik ilmik,

zaten şansında yoktur

artık

savaşı kaybetmişliğin bir işareti,

içine düştüğün d/in

aslında kendin

senin eserin

farkında olmamak

değiştirmiyor gerçeği

amma velakin

kendi esaretinin kendi misali,

neylersin

bir tutanak lazım bir dayanak,

yoksa

bir boşluk bir nevi

hissin yokluğa garezi,

tutunursun paçalarına

tekme atsa da

nafile,

oltaya takılmış balık örneği,

o

dahi

onunla kurtuluşana çırpınırken

insanoğlu ise

öpüyor

yem olarak iğnesini,

donatım tam

işleyiş kabusa hüsran

ama yine de

hep dört ayak üzerine düşer

her şeyi bilir

diğer adı

kibir,

sanki dünyayı o yaratmış

yarattığının

adına

konuşur ve yapar

bilmez aslında

o

an

kendinin itirafıdır

ne kadar insan o kadar ondan...

* Berlin,09.05.2018 *