Ne Kış Ne Bahar

*

Bugün içimde

Adı konmamış bir mevsim var

Ne tam kışım

Ne de bahara inanacak kadar cesur

Bir yanım susuyor

Bir yanım

Cam kenarında bekleyen bir çocuk

Gökyüzüne değil

Geçmişe bakıyor

Ne kadar güzel zamanlarımızdı

O zamanlar

Akşamın turuncu yerinden tutup

Geceye usulca bıraktığımız

Çayın buharında yüzün vardı

Gülüşün pencereye çarpıp

Odaya dağılan serçeler gibiydi

Dünya küçük bir masa kadardı o vakit

Ellerimiz değince genişleyen

Hiçbir şey eksik değildi

Çünkü biz vardık

Şimdi takvimler sessiz

Sandalyeler biraz kırgın

Hatıralar küskün

Bir cebimde Güneş

Bir cebimde sen dolaṣırken

Ne kadar güzel zamanlarımızdı

Bir şarkı çalsa uzaktan

Hemen ayağa kalkıyor o günler

Bir rüzgâr esse

Perdeyi değil, saçlarını hatırlıyorum

Bir fincan daha koyuyorum masaya

Alışkanlık mı, özlem mi bilmiyorum

Ev değiştiriyor zaman

Ama anahtar hâlâ bende

Bazen gecenin en ince saatinde

Kapıyı aralıyorum usulca

İçeride gençliğimiz duruyor

Tozlanmamış bir gülüş gibi

Birbirimize bakışımız

Dünya’yı affeder gibiydi o vakit

Ṣimdi sofra geniş

Kimse yok etrafında

Tabaklar suskun

Sandalyeler geri çekilmiş

Ekmek duruyor ortada

Bölünmeyi bekleyen bir hatıra gibi

Su bile kendi yüzüne bakıyor

Masa büyüdü belki

Ama kahkahalar sığmadı artık içine

Tuzluk yerinde, çatal yerinde

Yalnız insan eksik

Bir zamanlar

Omuz omuza değen dirseklerin

Yerinde şimdi boşluk oturuyor

Bugün içimde

Rüzgârı kararsız bir hava var

Ne üşütecek kadar sert

Ne ısıtacak kadar yakın

Bir yanım “geçti” diyor

Bir yanım hâlâ aynı kapının önünde

Çalınmayan bir zili dinliyor kalbim

Belki bu yüzden

Adı konmamış mevsimler

En çok yoruyor insanı

Ne yas tutabiliyorsun tam

Ne umutlanabiliyorsun artık

sevay