Nü Cılız ve Burgaç

Yunuslara İyi Bak

Kayıp giderken

bir devin kalçalarından yaşam,

korkuluklara bağlanmıştı aşk.

Nehrin yatağını aşan suların

durulmazlık savaşıdır koynumdaki;

nefes nefes hibe edilmiş Eros’a.

Sus...

Susmasam çığlığım boğacak.

Asi bir beygirin kasıklarından fışkıran fırtınayı . Aklımda kırmızıya çalıyor rengi

dişlerinin arasında ezdiğin habbenin.

Dökülür mü sanıyordun

kimyası bozuk bir şeylerin

düellosuna tutuşurken tırnaklarım.

Görgüsüz bir figür orta yerde:

nü, cılız ve burgaç.

Kaç kere körelecek bu kıraç?

Ve ağzıma yama olmuş

tütün sarısı beklemek.

Beklemek ,

aynı yatağa uzanmış bir masal;

sarmaş dolaş fikrin

ve “Darmadağın kadınların darmadağın ettiği erkekler gibi”küçülmüştüm yatağında.

Çünkü aşk bazen

birinin içinde büyümek değil,

birinin içinde kendi küçülüşünü seyretmektir.

Ben sende küçülürken

sen bende çoğalıyor muydun , bilmiyorum.

Belki de sevmenin felsefesi buydu:

iki ayrı yalnızlığın

aynı bedende birbirine yabancı kalabilmesi.

Dalgalar taarruza geçmişken demiştim:

Sevdiceğim, yunuslara iyi bak.

Onlar, sevmeyi unutmama ihtimalidir.

Ve insan unutmadığı sürece

biraz deniz,

biraz yara,

biraz da aşk kalır.