Öbür Yüzü

Gökyüzünün derin mavisine bakan

Kasvetli gözleriydi yağmuru taşıyan

Yırtılmışcasına döktü içini, gözlerini hayal etti ...

Yağmur değildi sanki yağan!

Ağır geliyordu o ağlamaklı gözleri, küçücük yüzüne

Ders veriyordu bakışları sanki dünyanın öbür yüzüne

Bulutun ardını düşündü hep

Neydi hayatta doludizgin gelen üstüne

Bir umudu bile yoktu sığınsın ardına

Genleri ile oynanalı dört nesil olmuştu

Lanetine mazhar bir kavimdi giren toprağının kanına

Genetiği bozulalı kendinden olmuştu!