Ölü Sema/zen

' sen berzahım olduğunda, cennete dokunurdum ruhumla... Şimdi bir cehennem taşıyorum sol kaburga boşluğumda! '

Bütün kandilleri üfledi, şehrime düşen eli kanlı ayrılığın

Yüzümde zembille inmiş bir öfke

Ayaklarım bu cebri ayrılığın ifrit kesilmiş suretinin peşinde

Gittikçe sensiz

Ve hiç kadar çaresizim işte

Yığınla karanlığın üstüme yağdığı bu yerde

Aleyhime soyunmuş satırların

Ve inkarı kuşanmış vaveylalarınla

Bir tırnak içinde kapana kıstırdın beni

' sen bir yalnızlık mecburiyetiydin ' der gibi

Bitirdin

Ve unuttun

Unuttun seni sevdiğimi

Eşhedü aşk hallerimi...

Efsa'da yıkanmış sözcüklerinden sonra

Hiçbir lehçe değdirmedim di(a)mağıma

Gözlerime yüzyıllık bir kahır ç/ekip

Susturdum kendimi

Yorgun argın bu yalnızlık ortasında

Ve sen hiç bilmedin

Yokluğunda ikiye bölündü gök kubbe

Dilimde paslı bir bıçak yarasıyla kendimi sırtımdan ittim

Cehennemin en dibine

Ve bir daha dönemedim kendime

Kayıp ilanlarında okuduğum ismim

Küflü satırların yanık kokulu nefesleriyle

Değerken gözlerime

Bütün aynalarda yüzüme tükürdüm

İğrenç ve ayarsız...

Korkak ve yalnız bir kadındım

Melankoli nöbetlerim tuttuğunda yağmur dualarıma sarıldım

Ağlak ve tutarsız...

Aşka küfürdüm!

Her sabah ve her akşam

Yokluğuna çıkan yolları yürüdüm

Telaşlarıma gizlenen o sırnaşık sızıların baskısıyla

Her gece ruhumu yepyeni bir kumpasla göz kırpmadan öldürdüm

Artık ne aşk var!

Ne aşka inanç!

Sus yaralarımı kapatmak için

Psikiyatristlerin yazdığı

' Depresif davranışlarında izaha muhtaç! '

Emrinin amadesi bu zamanlarda

Ne aşk var!

Ne aşka inanç!

26 Nisan-Ankara