Ölü Sevici Kent Hikayeleri / Delilik

V/akti yok ölümün...

Ki artık ,

Kırık dökük merdivenleriyle

Acil çıkış kapısı sağ tarafta kaldı...

1.

İçmeye yüz bulamadığımız ömürlerin

Anason kokusundan sarhoş olmaya başladığımız vakitlerdi

Kendimize ç/aldığımız.

Duyanlar duymayanlara anlatsınlar,

Ana kucağı sıcaklığı çok eskilerde kaldı,

Telafisi yok piç bırakılan yara(ın)ların.

2.

İyi dinle şimdi;

Ak asma kilidin

Kara anahtarla açıldığı bu kentin kapısında okunan

O;

Kapağı afili romanların

Laf salatası aralarına serpeceksen bakışlarını

Geri dur kelimelerimin anlamlarından,

Zira;

Mürekkep hokkasına dolduralı çok oldu

Akıttığın kanımı...

3.

Sensizlik,

Çıplak ayakla,

Can kırıklarını ezerek

Sessizliğe yandığım sokaklardı...

Ve sokakların gerçek sahibi

Ölüme v/akitsiz yakalanan

O çelimsiz çocuklardı...

4.

Gözlerimde kalan son anlamsızlığı

Bayram niyetine yaşanan delilik günlerinin arifesinde

Kırmızı rugan pabuçlarımla beraber

Yastığımın altına sakladım,

Büyümeye karar verdiğim son akşam

Gözlerime yeniden asacağım.

Kararlıyım

Darağaçları bundan sonra boş kalsın...

İnsan denen mahlûkat

Vebal taşımaktan bi-haber boyunlara asılsın.

5.

Ve kimseler söylemez

Gözleri kem bakan bu sarı benizli çocuklar

Neden korkarlardı?

Günlerin gecesiz yaşanmaya başladığı

Sırrı kendinde saklı

Aklıevvel vakitlerde yazılan;

Ne kelebek kanadı

Ne efkâr basmasıydı,

Ölü sevici bu kentin sokaklarında yankılanan

Son damla kanın kokusunu saklayan

Ahir zamanı anlatan masallardı...

Ekim'2009 Aydın...