Ölüler Konuşmaz Ama Dinler

Avuçlarımdaki yarım intihar

Kalbime kaç kez saplamış bıçağı

Hiç uğruna doğup ölmeyi bekliyor!

Yemin edebilirim sayın okur

Yalnızlık bir nevi kimliksiz olmakmış

Farkındaysan eksildik

Tam olamadık be eski dost.

Saymadım,

Sayamadım yaşamak fiilini...

Yetmedi ki yara bantlı parmaklar

Hala kanıyor

Yaralarını gizliyor

Bir ateş ki intikam ateşiyle beyni kemiriyor

Tutkuların göz bebeklerini oyuyor.

Susmayı her zaman üstün mü görmüştük konuşmaktan.

Oysa haberi olmadan saplanmış acılar!

Gözü kırpınca kör bıçaklar

Ne zaman canımızı acıtmayı bırakacaklar

Açlıktan son nefesini veren midemiz

İçine attıklarını duyumsamış da

İşlenen faili meçhul ölümdü tek.

Mevzu açlık değil,bilirsin işte.

Ölüler konuşmaz

Ama dinler...

Tanrım çığlık atıyorum duyuramıyorum

İntiharı giyince küfürden sonra

Haykırışlar hala bekliyor

Öfkem dinse ya dışındakine.

Düşüncelerim hep mi zifıri,

Ya bedenimde bıraktığı iç sesi

Beyaz hayaller kurdursa ya gözlerime

Son defa kurulsa gönül telime!