Ölüm Karanlık Çocuklar Peydahlar

Vur sevdam;

Vur beni de lodosunun yüzümde bıraktığı telaşa.

Hadi;

Mavisinden çaldığın gecelerin vicdan azabıyla

Karanlık çocuklar peydahla yarattığın aşka.

Korkuyu es geçip,

Kararsız günbatımlarının sarhoşluğuyla doldur yatağımı

Ölüm hiç bu kadar yakın olmamıştı nasılsa...

Sen gerçekten

Hareli melekler mi gelecek zannediyorsun

Bu günahkâr ruhlarımızı almaya?

Bil ki,

Gökyüzü tüm hiddetiyle rahmet yerine

Azap yağdırırken varlığımızın son çırpınışlarına

Fikrine yarenlik eden ifritler eşlik edecek son yolculuğumuza.

Adı konulamayan sinir krizlerine şahitlik yaptığında

Anlayacaksın günahlarımızı

Utanacaksın içinde çürümeye yüz tutmuş savunmasız çocuktan...

Belki

Görmezden geldiğin kırılgan ruhuma

Belki de

Hiçbir masalın devleştiremediği,

Sonu kavuşmak yazılmışken

Ayrılıkla takas ettiğin sevdaya

Ağlayacaksın.

Boşa çıkacak tüm çaban.

Ve

Can suyu yerine sayılmayacak

Damarlarındaki kan...

Güneşine aldandığın çorak sevdaların

Yalanlarında kuruyacak bakışların.

Sen,

Günahlarını hibe edip bıraktın ya beni deliliğimle bir başıma,

Kahretsin;

Dayanacak cılız bir aydınlıkta bulamadım sokaklarda.

Sorgularken içimdeki gücü küfre düşmenin korkusuyla,

Yalnızlığım, anlamını bile bilmediğin beddualara sırdaşlık yapmakta.

Dilerim ki;

Yezidin vebali asılsın boynuna...

Haziran'2009 Aydın...