Ölümü Vuran Çocuk

Ölümünü vurdu çocuk,

ölüm vuruldu.

Ölmeden önce

üç el silah sesi duyuldu.

Tek kurşunla…

Alnının çatından vurulduysa ölüm

diğer kurşunlara ne oldu?

…

Herkes azmettireni arıyordu.

Ölümünü vurdu çocuk.

Ölümün kalbi yoktu, biliyordu.

Aklına koydu ölümü,

ölüm karşısında duruyordu.

Ölümü vurdu çocuk, ölümü tanımıyordu.

Tanrıya da ölüme de meydan okuyordu.

-Sen başlattıysan da

ben son vercem, diyordu.

Ölümü vurdu çocuk.

Ölümün işi bitti.

Çocuk, yaşamayı sevmedi gitti.

Hızla uzaklaştı, geçti dünyadan.

Geçti sevdalardan,

yazılmamış mektuplardan,

söylenmemiş bozlaklardan,

içilmemiş pınarlardan geçti.

Henüz yağmamış en beyaz karlardan

geçti çocuk.

Bomboş caddede

henüz ayak basılmamış olandan.

Geçip gitti çocuk,

ayak izi bırakmadan.

Ölümü vurdu çocuk,

ölüm canlar taşıyordu.

Çocuk göçüp gitti,

ölüm hâlâ yaşıyordu.

Ölümü bırakıp gitti çocuk.

Yolu ölüm biliyordu.

Çocuk erken düştü yola,

belki yolu arıyordu.

Belki yolda kalıyordu.

Belki çoktan kayboldu.

Kim bilir?