Ömür Törpüsü

tırnak değil ayrılık, kestirip atamıyorsun

uzadıkça uzuyor

ve şu yalnızlık dedikleri şey,

insanın ayaklarının kapladığı yer kadar,

bütün adımlar ona...

anlıyorsun.

tutmuyorsun diye ellerim,

bakmıyorsun diye yüzüm, konuşmuyorsun diye sesim

yoksun diye ben,

çirkinim.

sonra soran olursa "nasıl gidiyor" diye,

"iyilik, güzellik... gidiyor işte" deyip, ima etmek birilerini...

anlamadıklarını bile bile.

ne tuhaf...

şimdi

başımı koyup omzuna

bütün bu saçmalıkları düşünmemek varken,

gecenin bir yarısı oturup

yalnız başına bir aşkı düşlemek.

koyar insana...

oysa

ben seni aldığım her nefes gibi

kalbime uğurladım, yüreğime koydum.

sonra büyütmek, için içine sığmayana dek

giden sevgiliyi,

sığınacak bir "merhaba" bile bulamamak,

iflasın eşiğinden düşmek değil midir? infazın içine...

anlıyor musun?

ellerin ömrümdür benim

ve sen

hiç uzatmıyorsun...