Otuz Dokuzuncu Gün

//Ey sevgili sesin bana en güzel hediyeydi//

Yokluğun lime lime bölerken nefeslerimi

iliklerine, hasret işlemiş bir zamanın döşündeydim

geceye yaslardım yüzümü

yüzün düşerdi karanlığımın kararlarına

yattığı yerden kaldıramazdım cesaretimi

kulağına fısıldayamazdım

SEN diyen sesimi,

nöbetler tutarken ellerimi

ben saymaya kalırdım

sesinden yoksun günlerimi.

her çentik bir asır saklardı

ve takvim yapraklarımın kopmamaya andı vardı.

Bugün gözüm aydın

hepsi düne kadardı

Yine ikindi gölgesi sesinle doğruldum

varoldum, huzur doldum

ve seni yazmaya koyuldum.

Ey sevgili,sensin sesine meftun kalışımın sebebi

gülüşün...şubatıma düşen temmuz gecesi

sesinin yankısına çarptığımdan beri

ruhum 'enel sen'diye inledi

başımda döndü semazen düşler

yörüngem gözlerine niyet eyledi

sesinle orucum iftara erdi

Şükrüme vesilem, ah ince sızım

ne desem gaflettir aşk senin adın

bilirim bu yolda boştur yanışım

bırak yüzüne yakın olmayı

daha seni anlatmayı başaramadım.

(Gözümde tüterdi o ırmak sesin / en güzel hediyemi iki kere bahşettin!/bugün kimse ölmesin/sevgilim sesimdesin!)