Ovalleşen Dünya ve Atıklar Üzerine Usturlaplı Bir Şiir

Kış benimle konuştu

Soğuk vurdu yüzüme
Bahar geldi diye bir leylek
Konuverdi
buz tabakasının üstüne

Çocuklar yakıldı cayır cayır
Dünya buz kesildi
Küresel filan ısınmıyoruz
Büyümemişlerin oval masasında
Çürümüşlüğü izliyoruz servis niyetine

Düşüncemde ölçümler yapıyorum
Elimde eski bir usturlapla
Güneş’i izliyorum önce
Sonra tan yıldızını
Ufkunda kayboluyorum sonsuzluğun

Her şeyi hissetmek acıtıyor
Makas elimde geziyorum
Her kayıpta biraz daha kısaltıyorum saçlarımı
Dünya’nın ömrünü buduyorum her şiirde
Daha da gürleşsin istiyorum

Sonra rutinlerime dönüyorum
Çay koyuyorum ocağa
Kibriti çakarken minik bir kıvılcım umuyorum barıştan
Sonra o kıvılcımla yürüyor
Yürüyorum

Köstebeklerin kabarttığı toprakla seviniyorum
Bir gün yeniden altı üstüne geçecek Dünya’nın
Üstü altına
Çöpleri atanlarla çöp arasında
Atıksal bir bağlantı kuruyorum

Nasıl seviniyorum
karla gelen ölüme
baharla gelen şenliğe

07.03.2026
ŞuLeCan