Özleme Çarmıhta Han

bırak cıcığı çıksın

sevginin

nasıl

olsa

kimin

umrunda kimin...

sevginle kalırsın daima

yapayalnız

tek

başına

görünenler kuru kalabalıķ;tır hep

ne canı vardır ne ruhu

mekan da bir nevi

zamana

celp...

geçmişe mazi derler

gelecek ise meçhule gebe

iki arada

bir dere de,

sen

yaşam de ben ölüm

gerçek hakikatta zulüm...

çeken bilir çekmeyen keyfe paşa

on parmağında on hüner

zevkinle en başta

teselliye

ne

gerek

gel zaman git zaman

özürlü sevilmek karşılıksız çek demek...

cezası hasrette duman

özleme çarmıhta han

toplanmış umutlar

etleri sıyrılmış

kemiklerini sayıyorlar

geriye kalan ne varlık ne yokluk

kendi için de

tökezleyen

koskoca bir boşluk

bir yere varsa

ne

fayda artık...

(Berlin,29.11.2016)