Özlemle Kaldı Düşlerim

Zihninde unutacak mısın

Çocukluk anılarını!

Kaçırmadan adımlamaya

Çalışalım o günleri...

Çocukken düşüp

Dizlerini kanattığında,

Annenin saçlarını okşadığını

Gecelere yasla başını.

Bulutlara bakıp

Şekiller çıkarmak için

Gözlerin dikkat kesildiği

Anları anımsasın.

Çimenlerin kokusunu,

doya doya çılgınca

Üzerinde yuvarlanışını

Tepeleri ,bayırları düşün.

Bir çiçeği tuttuğunda,

Bir kedinin başını okşadığında,

Bir köpekten korkup kaçtığında,

Ve daha saymakla bitmeyecekler...

Annenin yanağına şefkat ile

Parmaklarını değdirdiğinde,

Ellerindeki damarlarından

Gök kuşağının bütün renkleri

Yayılmaz mıydı yüzüne...

Kendinle görüntünün

Arasındaki aynadan

Bile korkan sen

Sanki içinden biri

Çıkacakmış gibi.

Geceleri yorganı

Üstüne çekip

Karanlıktan korkan

Gölgelerin kucaklayacağını

Sanan korkak yüreğin.

Ama onlar oradalar ,

Hep orada kalacaklar

Ve anıldığında duyan

Kulaklar bekleyecek.