Özünü Mecnun Bil

Girilmez benlikle gönül evine

Nefsini ateşle yak da öyle gel

Dost istersen eğer can bülbülüne

Gülzar ol gülleri tak da öyle gel

Dostun cemalinde ara Mevlâ'yı

Arayıp da durma çölde Leylâ'yı

Göreyim der isen güneşi ay'ı

Bulut ol göklere çık da öyle gel

Ne kul et kimseyi ne de efendin

Munis ol mecliste dinlensin pendin

Aramak istersen kendinde kendin

Mânâ deryasına ak da öyle gel

Aşka düşenlerin hali pek yaman

Lâkin sırrı bilen istemez aman

Yanmakta dilersen eğer ki derman

Gönül gözün ile bak da öyle gel

Bir gün bir hal olur kaftan biçilir

Ayrılık şerbeti o an içilir

İki kapıdan da aşkla geçilir

Gönül çilesini çek de öyle gel

Bom boş yaşamanın ne âlemi var

Dostta buldu Özay aşkı aşikâr

Gönül dergâhında kıldıysan karar

Canı cânân için yak da öyle gel